www.KOINWNIA.com
youtube

220px Salonon isaias2Αν θελήσει να αναφερθεί κάποιος σε λαμπρές σελίδες της νεότερης Ελληνικής ιστορίας, σίγουρα θα βρει πολλές. Ανάμεσά τους δεσπόζει ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του 1821. Τούτο το μοναστήρι,χτισμένο σχεδόν 1000 χρόνια πριν, το μοναστήρι μας, που σήμερα αποτελεί έναν πνευματικό φάρο για τη Φωκίδα, έδωσε τότε βροντερό παρόν και ο επίσκοπος Ησαΐας Σαλώνων ήταν από τους πρωτεργάτες της Επανάστασης στη Ρούμελη.

Αύριο θα γιορτάσουμε τον Ευαγγελισμό της Παναγιάς μας. Οι εκκλησιαστικές και οι εθνικές εορτές μας είναι ορόσημα και οδοδείκτες του παρόντος και του μέλλοντος. Οι εθνικές μας εορτές συμπίπτουν πάντοτε με μεγάλες εορτές της Εκκλησίας μας, αποκαλύπτοντας τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα που είχε ολόκληρη η ζωή των Ελλήνων. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι στις εθνικές επετείους γιορτάζουμε την ημέρα ενάρξεως του ενόπλου αγώνα και όχι την ημέρα της νικηφόρου εκβάσεώς του. Τούτο διότι από «Θεού αρχόμεθα» και η πίστη μας σε εκείνον μας δίνει τη σιγουριά ότι θα επιτρέψει να μας συμβεί αυτό που μακροπρόθεσμα είναι το πνευματικό μας συμφέρον και όχι το δικό μας κοντόφθαλμο θέλημα.

Τα ιστορικά στοιχεία της εποχής εκείνης, έχουν σίγουρα αποδοθεί με ακρίβεια κατά το παρελθόν από ειδικούς  επιστήμονες που έσκυψαν με μεράκι πάνω στις πηγές και τα κατέγραψαν. Σήμερα, έρχομαι να κάνω μία πολύ σύντομη αναφορά σε εκείνα τα γεγονότα, γιατί η ιστορική μνήμη πρέπει να διατηρηθεί και να μεταλαμπαδευθεί στις νεότερες γενιές. Έρχομαι λοιπόν να υπογραμμίσω πως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο εκ Δεσφίνης ορμώμενος Ησαΐας Σαλώνων έπεσε μαζί με τον ιερέα αδερφό του π. Γιάννη στη Χαλκωμάτα. Έπεσε μαχόμενοςδίπλα στον Πανουργιά, εναντίον του Ομέρ Βρυώνη.

"... Στ´ αγέρι κρεμασμένα
ωσάν καντήλια τ´ ουρανού, αποβραδίς δυο φώτα
εφάνηκαν στη σκοτεινιά... Κανείς δεν τάχε ανάψει...
Κ´ ένας που πέρασε απεκεί, καλόγερος, διαβάτης,
κ´ είδε το θάμμα κ´ έδραμε, στη λάμψη δυο κεφάλια
ηύρε που πλάγιαζαν γλυκά... τώνα του Παπαγιάννη
και τάλλο του Δεσπότη του. Γονατιστός εμπρός τους
έμειν´ ο γέρος κ´ έκλαψε. Τους έρριξε τρισάγιο
τα φίλησε στο μέτωπο και με το δοκανίκι
έσκαψε λάκκο κ´ έθαψε τ´ αχώριστα τ´ αδέρφια.
Βλογάει το χώμα τρεις φοραίς... Έκαμε το σταυρό του
και χάνεται στην ερημιά... Εσβήστηκαν τα φώτα
".

Νωρίτερα, 40 μόλις χρονών το 1818 χειροτονήθηκε επίσκοπος Σαλώνων από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, ενώ λίγο αργότερα έγινε μέλος της «Φιλικής Εταιρείας».

Στις 11 Μαρτίου 1821ο Ησαΐας αποβιβάστηκε κρυφά στην Αντίκυρα επιστρέφοντας από την Πόλη και μεταφέροντας τις οδηγίες του εθνομάρτυρα Πατριάρχηγια τον ξεσηκωμό. Στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά συναντήθηκε με τον Αθανάσιο Διάκο και τους μαχητές του. Έδωσαν  όρκο για την λευτεριά. Ήρθε στα Σάλωνα. Μαζί με τον Πανουργιά ξεσήκωσε τους προκρίτους της πόλης. Στις 24 Μαρτίου του 1821 σε τούτο εδώ τον τόπο, στο μοναστήρι του προφήτη Ηλία, συναντήθηκαν ο Ησαΐας, ο Πανουργίας με 60 παλικάρια και προεστοί από τα Σάλωνα. Μετά τη δοξολογία ορκίστηκαν και ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης. Η Μονή ήταν για τη Στερεά Ελλάδα ότι η Αγία Λαύρα για το Μωριά. Ελευθερία ή θάνατος, ή αλλιώς «ζωή ή θάνατος» κατά τον ποιητή.

Καὶ πρὶν ἀρχίσῃ ὁ πόλεμος, θυμήσου ὁ Ἡσαΐας
νὰ βγῇ ψηλὰ στὸ ξέφαντο κ᾿ἐκεῖθε νὰ κηρύξῃ
τὸν φοβερὸν τὸν ὅρκο μας, γιὰ νὰ γνωρίσῃ ὁ κόσμος
ὅτι τὸ ράσο τοῦ παπᾶ κ᾿ ἡ μίτρα τοῦ Δεσπότη
θὰ γένουν Χάρου φλάμπουρο καὶ σκιάχτρο καὶ σκοτάδι
καὶ κατασάρκι μελανὸ στὴν Ἅγια Τράπεζά μας,
ὅσο σ᾿αὐτὰ τὰ χώματα δαφνοστεφανωμένη
ἡ δουλωμένη Ἐκκλησιὰ τὸ μέτωπο δὲ δείξῃ.

Από τα πρωτοπαλίκαρα του Πανουργιά ξεσηκώνονται οι Γαλαξιδιώτες και οι κάτοικοι του Αγ. Γεωργίου. Πυρομαχικά φτάνουν από το Γαλαξίδι. Ακολουθεί η απελευθέρωση της πόλης των Σαλώνων στις 27 Μαρτίου και η άλωση του κάστρου της Οργιάς, στις 10 Απριλίου μετά από πολιορκία 13 ημερών, ανήμερα το Πάσχα. Είναι το πρώτο κάστρο που καταλαμβάνουν οι επαναστατημένοι Έλληνες Ήταν εκεί με τον Πανουργιά, ο Γκούρας, ο Δυοβουνιώτης, ο Μανίκας, ο Παπαντριάς, ο Καραπλής και τα άλλα παλληκάρια. Την κατάληψη του κάστρου των Σαλώνων  ακολουθεί το καλοκαίρι η νίκη στα Βασιλικά, που ματαίωσε τα σχέδια των Τούρκων για κάθοδο στην Πελοπόνησο και έδωσε χρόνο στους εξεγερμένους Έλληνες εκεί, να συνεχίσουν τον αγώνα.

Το μοναστήρι του προφήτη Ηλία, έγινε στη συνέχεια η βασική εστία και το ορμητήριο των επαναστατημένων Ελλήνων. Η προσφορά του στην απελευθέρωση του Γένους, είναι τεράστια. Ήταν ο φάρος στο σκοτάδι των υπόδουλων Ελλήνων. Ήταν το καταφύγιο των φτωχών και κατατρεγμένων  της ευρύτερης περιοχής στην περίοδο της σκλαβιάς. Ήταν όμως και ο τόπος, όπου ο καλόγερος στο τρεμάμενο φως του καντηλιού, θέριευε την αποσταμένη ελπίδα και έσπερνε το σπόρο της λευτεριάς στις ψυχές των σκλαβωμένων Ελληνόπουλων. Όχι μόνο εδώ πρωτοϋψώθηκε η σημαία της λευτεριάς, αλλά το μοναστήρι  απετέλεσε και τροφό των αγωνιστών, όπως φαίνεται από πληθώρα επισήμων εγγράφων της εποχής, μεταξύ των οποίων η επιστολή του ΝάκουΠαρουργιά, η οποία φυλάσσεται εδώ. Η επιστολή αυτή περιγράφει τη συνεισφορά της Μονής στην Επανάσταση, η οποία δεν ήταν μόνο υλική. 30 μοναχοί έλαβαν μέρος στον αγώνα και πολλοί σκοτώθηκαν. Ο συνταγματάρχης Πανουργίας κλείνει την επιστολή γράφοντας:

«Όθεν ως γνωρίζων καλώς τα τότε δεινά του Μοναστηρίου τούτου, τον ζήλον, και προθυμίαν, πατριωτισμόν και γενναιώτητα των καλογέρων, καθ’ όλον το διάστημα του ιερού αγώνος μας, δίδω το παρόν μου πιστοποιητικόν τω ιερώ τούτω Μοναστηρίω του Προφήτου Ηλιού δια να χρησιμεύση όπου ανίκει, προς δόξαν των αγώνων και θυσιών».

Εν Αμφίσση την 10η Ιανουαρίου 1838

Οι Τούρκοι συνειδητοποίησαν ότι το μοναστήρι χρησίμευε ως ορμητήριο των επαναστατών και το 1825 επιτέθηκαν με ισχυρή δύναμη. Οι υπερασπιστές τους απέκρουσαν, αλλά η έλλειψη πολεμοφοδίων, τροφής και νερού τους ανάγκασαν να το εγκαταλείψουν. Ο Κιουταχής ανατίναξε τα κτήρια και την εκκλησία του μοναστηριού καταστρέφοντάς το ολοσχερώς.

Τα ιστορικά στοιχεία είναι πολλά και αδιαμφισβήτητα για το ρόλο του μοναστηριού στον αγώνα του ’21. Τις τελευταίες όμως δεκαετίες επιχειρείται ένας αδίστακτος ιστορικός αναθεωρητισμός, από κάποιους δήθεν προοδευτικούς, με στόχο την υποβάθμιση έως εκμηδενίσεως του πνευματικού και ηγετικού ρόλου που διαδραμάτισε η Ορθόδοξη Εκκλησία μας στην προετοιμασία του Γένους  για τον ξεσηκωμό Oι αναφορές τους είναι σε ιστορικούς όπως ο Κορδάτος, οι οποίοι έχουν συνδέσει το ’21 με τις εξεγέρσεις της Ευρώπης που απετέλεσαν τέκνα της Γαλλικής Επανάστασης, ή σε κάποιους άλλους νεότερους μελετητές, που υποστηρίζουν ότι: …η κοινωνική συνείδηση στον Ελληνικό χώρο διαμορφώθηκε στην κρίσιμη καμπή από 1770 έως το 1821 μέσα σε μια ταραγμένη Ευρώπη…. (Κρεμυδάς). Ο Μαρξ άλλωστε έγραψε το 1853, ότι το ’21 οφείλεται στο Ρούσικο χρυσάφι και τη ρούσικη επίδραση. Είναι γεγονός ότι ο αγώνας της Αμερικανικής ανεξαρτησίας του 1776 και η Γαλλική επανάσταση του 1789 υπήρξαν κοσμοϊστορικά γεγονότα με επίδραση σε παγκόσμια κλίμακα. Μπορούμε λοιπόν δικαιολογημένα να δεχτούμε μια κάποια επίδραση από τις ξένες επαναστάσεις, αλλά και τους ρωσοτουρκικούς πολέμους, μιας και αυτοί ήταν άμεσα αισθητοί αναταράσσοντας τα πιο πυκνά λαϊκά στρώματα. Δεν μπορούμε όμως να δεχθούμε ότι το ’21 ήταν τέκνο της Αμερικανικής, ούτε της Γαλλικής επανάστασης, μα ούτε και της ρωσικής επιρροής. Δηλαδή η δημιουργία μιας ιδεολογίας που θα ξεκινούσε από τα γεγονότα αυτά δεν θα μπορούσε να οδηγήσει στην Επανάσταση του ’21. Αυτή δεν ήταν μόνο κίνημα ανεξαρτησίας όπως η αμερικανική, ούτε αστικο-πολιτικο-κοινωνική επανάσταση, όπως η γαλλική. Είναι ξεκαθαρισμένα εθνική φυλετική επανάσταση με συνέπεια και μοναδικότητα στην παγκόσμια ιστορία. Η αφύπνιση του Γένους μας δεν θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα αυτοσυνειδησίας και διαφωτισμού τριών τεσσάρων δεκαετιών. Δεν ήταν η Επανάσταση του ’21 αυθόρμητη έκρηξη οργής, ήταν καρπός επίπονης καλλιέργειας του πνεύματος και οι απαρχές της βρίσκονται στα πρώτα κιόλας χρόνια μετά την άλωση.

Αυτό ομολογούν άλλωστε οι πρωταγωνιστές της. Έλεγε ο Κολοκοτρώνης: «η Επανάσταση η εδική μας δεν ομοιάζει με καμιά απ’ όσες γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπη. Της Ευρώπης οι Επαναστάσεις εναντίον των Διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλον έθνος… Και συνεχίζει …ο σουλτάνος δεν θέλησε ποτέ να θεωρήσει τον Ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλά ως σκλάβους». Αλλού δε δίνει το στίγμα της απογοήτευσης του λαού μας από τους ξένους: «όταν είδα ότι στα συμβούλια της Βιέννης δεν έγινε κανένα καλό για εμάς απελπίστηκα από τους ξένους και είπα να μην έχουμε ελπίδα λυτρώσεως, παράστους εαυτούς μας και στον Ύψιστο… Και συνεχίζει… εμέστωσε και η Εταιρία – στη Φιλική αναφέρεται –που εχρησίμευσε ως μία σύνοδος οικουμενική της Ελλάδος. Πλησίον εις τον ιερέα ήτον ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, Πατριάρχης και τζομπάνης, ναύτης και γραμματισμένοι, ιατρός και άρρωστος, κλεφτοκαπιταναίοι, προεστοί και έμποροι».

Ας θυμηθούμε ότι πριν από το ’21 προηγήθηκαν 15 σχέδια εξέγερσης, 10 κινήματα τοπικού χαρακτήρα και 3 μεγάλες εξεγέρσεις, η πρώτη αμέσως μετά την Άλωση, η δεύτερη τον 17ο αιώνα και η τρίτη το 1770. Αυτά τα ιστορικά γεγονότα μαρτυρούν ότι το ’21 ήταν μια μοναδική συνέχεια και τονίζουν την αδιάκοπη και ακατάβλητη πάλη που είχε Ελληνισμός εναντίον του τουρκικού ζυγού. Από το 1453 υπάρχει συνεχής διακήρυξη του Ελληνισμού ότι η θέση του ραγιά είναι προσωρινή. Οι δήθεν προοδευτικοί, στρατευμένοι κατά το μάλλον ή ήττον μελετητές, παραγνωρίζουν την πίστητου Ελληνισμού που ήταν ο πρώτος καθοριστικός παράγοντας του μέλλοντος. Αλλά από το 1453 μέχρι το 1770 ποιος κράτησε, ποιος τόνωσε κι ετοίμασε το δουλωμένοΓένος; Τους δύο πρώτους αιώνες της σκλαβιάς μόνο η εκκλησία και τα κρυφά σχολειά υπήρχαν. Η πίστη λοιπόν ήταν, η κοινή γλώσσα, αλλά και οι διηγήσεις, οι θρύλοι και οι παραδόσεις για την Πόλη έπαιξαν το ρόλο τους στη διατήρηση του Ελληνισμού σαν συλλογικότητα.

Δεν θα αναφερθώστον αγωνιστή Μακρυγιάννη, ούτε στην πλειάδα Ελλήνων ιστορικών και πολιτικών, που συμφωνούν με τον Σπύρο Τρικούπη ότι: «η Επανάσταση επιχείρησε να εξώσει δια των όπλων εκ της Ελλάδος ξένην και αλλόθρησκονφυλήν, ήτις δια των όπλων ηχμαλώτισαν αυτήν προ αιώνων και μέχρι τέλους την εθεώρειαιχμάλωτον και υπό τη μάχαιράντης». Ο Φρειδερίκος Νάγκελ σε άρθρο – φυλλάδιο έγραψε το ’21 (Μπραουνσβάικ) μεταξύ άλλων: «…Σκοπός των Ελλήνων είναι να σώσουν τους εαυτούς τους και τη θρησκεία τους». Ο πιο γνωστός άλλωστε Τούρκος ιστορικός Δζεβδέτ Πασάς σημειώνει: «από την κατάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως έμεινε στις καρδιές τους ο πόθος της ανεξαρτησίας».

Ας αναλογιστεί κανείς ότι για να ελευθερωθούν 700.000 Έλληνες σκοτώθηκαν, πουλήθηκαν και χάθηκαν στα πεδία των μαχών 1.000.000 Έλληνες. Αυτό και μόνο το δεδομένο είναι ατράνταχτη απόδειξη πως τον αγώνα της Επανάστασης του ’21 τον προετοίμασε, τον άρχισε, τον διεξήγαγε και τον ολοκλήρωσε, όχι μία τάξη, ούτε λίγα διαλεχτά άτομα φορείς μιας ιδεολογίας, μα ολόκληρος ο Ελληνικός λαός. Το δε Ορθόδοξο φρόνημα και το πνεύμα της Ανατολικής Ορθόδοξης Αυτοκρατορίας μας ήταν αυτό που ώθησε του αγωνιστές στην Επανάσταση. Αυτό παρέμεινε ζωντανό καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας χάρη στο μορφωτικό και εκπαιδευτικό έργο της Ορθόδοξης εκκλησίας, χάρη στις εκατοντάδες σχολειά που ίδρυσε ο Πατροκοσμάς, χάρις στο αίμα των χιλιάδων Νεομαρτύρων, της μαγιάς του Γένους μας. Γιατί όποιος αλλαξοπιστούσε έχανε την εθνική του συνείδηση. Έτσι οι τουρκόφωνοι της Καππαδοκίας και της Μπάφρας του Πόντου διατήρησαν ακμαία την Ελληνική συνείδηση, επειδή έμειναν «άχρι θανάτου» πιστοί στην Εκκλησία. Ενώ οι Βαλαάδες της ΝΔ Μακεδονίας διατήρησαν μεν την Ελληνική τους γλώσσα, απώλεσαν όμως την Ορθόδοξη πίστη και ταυτόχρονα την εθνική τους συνείδηση.Γεγονός που αποδεικνύει ότι η πίστη προσέδιδε την ταυτότητα στους σκλαβωμένους, άλλωστε και οι ίδιοι οι κατακτητές γνώριζαν γκιαούρηδες, δηλαδή απίστους και πιστούς.

Σήμερα τιμούμε την έναρξη της Επανάστασης στη Ρούμεληκαι  μαζί μία μεγάλη μορφή του αγώνα. Ο Σαλώνων Ησαΐας ήταν ένας εθνικός κήρυκας της Επανάστασης του ’21, ένας αγνός πατριώτης, ο μοναδικός επίσκοπος που σκοτώθηκε σε πεδίο της μάχης. Θυμόμαστε και τιμούμε τους αγωνιστές που μας λευτέρωσαν, θυμόμαστε καιτιμούμε αυτόν που έκανε το ράσο σημαία, γιατί το πιο μεγάλο αμυντήριο που διαθέτει ένας λαός είναι η μνήμη.

 Φτάσαμε όμως σήμερα να τιμούμε τους αγώνες του Γένους μας, αλλά με πολύ ξεθωριασμένη μνήμη και αλλοιωμένα μηνύματα. Φτάσαμε να αγνοούμε ότι η συμπόρευση της θρησκευτικότητάς μας με την καθημερινή μας ζωή, απορρέει από τα δόγματα της πίστεώς μας, που μας επιτάσσουν να μην κάνουμε τίποτα στη ζωή μας, το οποίο να μην εκφράζει την ακρίβεια της Πίστεώς μας. Όμως ο τρόπος της ζωής μας είναι πια προτεσταντικός, όπως επιβλήθηκε από την αθεϊστική δομή του σύγχρονου κράτους.Σύμφωνα όμως με το Ευαγγέλιο στο Χριστό εδόθη «πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης». Άρα, η κοσμική εξουσία και οι άρχοντες δεν νοείται να είναι ούτε πάνω ούτε έξω από την εκκλησία. Η χριστιανική διακυβέρνηση, όπως δείχνει η παράδοσή μας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι τη δολοφονία του Καποδίστρια, θέλει τους άρχοντες μέσα στην Εκκλησία, γιατί η Εκκλησία είναι το περιέχον. Σήμερα όμως ο Χριστός εκτοπίστηκεκαι στη θέση του ενθρονίστηκε ο απόλυτα αυτονομημένος άνθρωπος, πρώτα του προτεσταντισμού και έπειτα του δυτικού ουμανισμού, ο οποίος σήμερα πλέον ως υπεράνθρωπος του Νίτσε προχωρεί στην ανατροπή όλων των αξιών. Σήμερα το κράτος έγινε το αφεντικό της Εκκλησίας, στην οποία πλέον δεν πέφτει λόγος στα θέματα που αφορούν στην όλη κοινωνική πραγματικότητα, την καθημερινότητα των πιστών, την παιδεία, τα ΜΜΕ που διαμορφώνουν ή μάλλον παραμορφώνουν σήμερα τις ηθικές αξίες, πριν τις ορίσει η νομοθεσία στην συνέχεια. Και μάλιστα η Εκκλησία, όπως υποστηρίζουν, είναι ένας απλός κοινωνικός φορέας, στην ουσία τίποτε παραπάνω από ένα σύλλογο, που αποστολή έχει να ασχοληθεί αυστηρά με τα του οίκου της.

Τελικά, τόσο ο κλήρος όσο και οι πιστοί έχουμε αποδεχθεί αυτό το παραμύθι. Θεωρούμε ότι αυτή η κατάσταση είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων. Μόνο σε ορισμένα συμπτώματα αντιδρούμε. Καταλήξαμε, αντί να επιλέγουμε τον Χριστό, την πηγή κάθε εξουσίας, να στηρίζουμε την ελπίδα μας στον χρεωκοπημένο ευρωπαίο άνθρωπο, που έχει καταστήσει τον εαυτό του αλάθητο και έχει πετάξει τον Χριστό στα αζήτητα της παγκόσμιας ιστορίας. Σε αντίθεση με εμάς, τους υποτιθέμενους πιστούς, κάποιοι άθεοι και αμοραλιστές πολιτικοί μας, έχουν καταλάβει τη σύζευξη της εκκλησιαστικής πνευματικής ζωής με την καθημερινή ζωή του κράτους και των πολιτών, που απορρέει ως απαραίτητο επακόλουθο της συνεπούς Ορθοδόξου πίστεως, και γι’ αυτό έχουν επιδοθεί σε μια επίμονη προσπάθεια, αρχικά να υποβαθμίσουν και σταδιακά να καταργήσουν τις εθνικές επετείους με το επιχείρημα, ότι τάχα οι εορτές αυτές καλλιεργούν τον εθνικισμό και εμποδίζουν την ειρηνική συμβίωση στην πολυπολιτισμική κοινωνία μας. Το πραγματικό πρόβλημά τους όμως, είναι ο Χριστός και η Εκκλησία του. Αυτούς θέλουν να εξοβελίσουν από την Πατρίδα μας.

Η πνευματική αποδόμηση, η οποία εντέχνως καλλιεργήθηκε εδώ και πολλά χρόνια, είναι η αιτία της σημερινής μας κατάστασης,αυτή οδήγησε στη σημερινή πολύπλευρη κρίση. Η έξοδος από αυτή προϋποθέτει να ξαναβρούμε τη χαμένη αυτοσυνειδησία μας.

Βασικός μοχλός ανατροπής της σημερινής παρακμής, είναι η Παιδεία. Με την πλατιά, ουσιαστική της σημασία, σαν σύνολο αξιών που θα συνοδεύει τους νέους μας, αυτούς που αποτελούν «την ροδόχρουν ελπίδα του έθνους», κατά τον Καποδίστρια, στην μετέπειτα ζωή τους. Στο σχολείο πρέπει να γευτούν το μεγαλείο του Ομήρου και να αφουγκραστούν το μεγάλο μας Αλεξανδρινό που έλεγε: «κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις, μες την πολύ συνάφεια του κόσμου, μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες». «Παιδεία εστίν, ού την υδρία πληρώσαι, αλλά το ανάψαι αυτήν», έλεγε ο Πλάτων δηλαδή παιδεία είναι το άναμμα της ψυχής κι όχι το γέμισμα με γνώσεις. Αν οι νέοι μας σήμερα μάθαιναν την πραγματική ιστορία, την πατρώα μας γλώσσα, φορέα ηθικών αξιών κατά τον Ελύτη, και τον Ελληνικό πολιτισμό, δεν θα ήταν οι αυριανοί πολίτες εύκολα διαχειρίσιμοι από την παγκόσμια Νέα Τάξη, που προσπαθεί να ελέγξει τις τύχες των λαών της γης. Γι’ αυτό ενοχλούνται οι κρατούντες, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης. Γιατί η Ορθοδοξία είναι ένα μετερίζι αξιών, συλλογικότητας, αξιοπρέπειας και σκέψης, απέναντι στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο της ατομοκρατίας, της υπερκατανάλωσης, του αμοραλισμού και της ηδονοθηρίας που προωθούν. Χριστό και Ελλάδα χρειάζονται τα παιδιά μας.

Όμως εμείς δεν επαναστατούμε. Συνεχίζουμε να πιθηκίζουμε στα δυτικά πρότυπα, γιατί παρά τα όσα πάθαμε, συνεχίζουμε να συγχέουμε την πρόοδο των θετικών επιστημών της Δύσης με τον πολιτισμό. Τον πολιτισμό της χλιδάτης ζωής, αλλά συγχρόνως των εκατομμυρίων αστέγων και πεινασμένων. Τον πολιτισμό της πνευματικής αυθαιρεσίας, του συμφέροντος και της στρατιωτικής επιβολής, που ξεσπιτώνει χιλιάδες δυστυχισμένες ψυχές σε όλο τον κόσμο. Τον πολιτισμό των παρελάσεων υπερήφανων διεστραμμένων και της επίκαιρης θεματικής εβδομάδας, όπου τα παιδιά μας θα διδαχθούν όχι μόνο να αποδέχονται κάθε διαστροφή ως φυσιολογική, αλλά και να αμφισβητούν ακόμη και το βιολογικό τους φύλο. Τον πολιτισμό της δύσης, που ο Ντοστογιέφσκι από τότε χαρακτήρισε ένα απέραντο νεκροταφείο.

Η επανάσταση σήμερα είναι μία επανάσταση συνειδήσεων. «Έως πότε θα είμαστε αχαρακτήριστοι Γραικύλοι;», ρωτά ο Παπαδιαμάντης. Θα τρίζουν τα κόκαλα των αγωνιστών του ’21 βλέποντας να μην αντιδρούμε στην καταστροφή της Πατρίδας μας. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: πώς θα αντικρύσουμε κάποια μέρα στη μέλλουσα κρίση όλους εκείνους, κληρικούς και λαϊκούς, αγίους και γενναίους αγωνιστές του ’21, που έδωσαν το αίμα της ψυχής και του σώματός τους για να μας απαλλάξουν από τη διακυβέρνηση και καταπίεση αλλοθρήσκων, ώστε να ζούμε ανεμπόδιστα τον παράδεισο της πίστεώς μας σε μια ελεύθερη Πατρίδα; Και τώρα εμείς με τη θέλησή μας, ψηφίζοντας, χειροκροτώντας και εκλιπαρώντας για «ρουσφέτια» την ασέβεια, οδηγούμε την Πατρίδα μας σε χειρότερη από την Τουρκική δουλεία, μιας και τώρα που υποτίθεται ότι ζούμε σε περίοδο ελευθερίας, αμφισβητείται ευθέως η εθνική μας κυριαρχία, αλλά κυρίως μεταλλάσσεται η ταυτότητά μας και υποδουλώνεται η ψυχή μας.

Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι στις φλέβες μας κυλάει το αίμα των προγόνων μας, που ο πόθος τους για λευτεριά τους έκανε ήρωες.Ας γρηγορούμε και ας κρατήσουμε στην καρδιά μας την ελπίδα και τα λόγια του ποιητή:

«Μη σκιάζεσθε στα σκότη, η λευτεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει».

Μιχάλης Ηλιάδης

Συνδιοικητής Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

(Ομιλία στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλιού Παρνασσίδος, 24 Μαρτίου 2017)

 

 

IAK r

Το βιβλίο που αφιερώθηκε στη Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

Η Πολιτική είναι Ποιμαντική

Αφιερώνεται στούς πνευματικούς αγωνιστές που επιστρατεύθηκαν στην πρωτόγνωρη -για τις προδιαγραφές και τα Πιστεύω της- Πολιτικής Παράταξης «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» και διακονούν σαν ιερό το πολιτικό τους χρέος, με αυτάπαρνηση, ανιδιοτέλεια και με πολλές και πολυποίκιλες προσωπικές και οικογενειακές θυσίες, παίρνοντας τη σκυτάλη απο τον Μάρτυρα Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και εμπνεόμενοι απο τις Αρχές και τα βιώματα που αποταμιεύθηκαν σ'αυτό το βιβλίο.

Η Παράταξη«ΚΟΙΝΩΝΙΑ» χωρίς να γνωρίζει την υπόδειξη του Αγίου Παϊσίου, φρόντισε προ πολλών ετών να την κάνει πράξη.

Γιατί, λοιπόν, όσοι ευλαβούνται τον Άγιο Παΐσιο μας έλεγαν μέχρι χθες ότι δεν πρέπει να ασχολούνται οι χριστιανοί με την πολιτική; Τόσο πολύ γνώριζαν το πνεύμα του Αγίου Παϊσίου; Τι συμβαίνει; Περιμένουμε κάποια απάντηση!


Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ζωή και το έργο του Μαρτυρικού Κυβερνήτου Ιωάννου Α. Καποδίστρια, πατήστε εδώ.