www.KOINWNIA.com
youtube

Το έργο του Καποδίστρια ήταν μόλις τρισήμισυ χρόνων και είχε ήδη επιφέρει τεράστια οφέλη στον Ελληνικό λαό. «Η πειρατεία» [διηγείται αυτόπτης μάρτυς] «η περιφρονήσασα και αυτάς τας ναυτικάς μοίρας των μεγάλων δυνάμεων, ως διά θαύματος εξωντώθη, η ληστεία εξηφανίσθη, η κιβδηλοποιία και η λαθρεμπορία εξέλιπον, αι δολοφονίαι και τα κακουργήματα κατεδιώχθησαν αποτελεσματικώτατα, η ξηρά ήρχισε να διασχίζεται υπό του αρότρου μετά της αυτής ακινδύνου ασφαλείας και ειρήνης, μεθ' ής και η θάλασσα υπό των πλοίων, η εμπορία ανέλαβε θαυμασίως, και το αίσθημα της ασφαλείας και της τάξεως ερριζώθη εις τας ψυχάς των ανθρώπων τόσον, ώστε εκοιμώντο με ανοικτάς τας θύρας εις τας οικίας των σχεδόν πάντοτε, και ηδύνατό τις να διέλθη απ' άκρου εις άκρον την Ελλάδα φορτωμένος με ό,τι πολύτιμον». Ο ίδιος ο Καποδίστριας αναφέρει «Περί της εσωτερικής καταστάσεως. Η ευταξία και ησυχία διασώζονται πανταχού. Πανταχού ο λαός καταγίνεται εις την γεωργίαν, εις την ανόρθωσιν των χωρίων, κωμοπόλεων και πόλεων. Εν Σύρω και Ναυπλίω πάλιν οι πολίται εμπορεύονται».

Το δημιουργικό έργο του περιέγραψε πολύ απλά ο Αγγλος περιηγητής Francis Herve: «... οπουδήποτε εύρον να υπάρχη οιονδήποτε ίδρυμα προς όφελος της Χώρας, εάν ηρώτουν ποιος ήτο ο ιδρυτής, η απάντησις ήτο πάντοτε: Ο Καποδίστριας».

Ο λαός κατάλαβε τι έχει συντελεστεί και τον αγκάλιασε με πολλή αγάπη. Ο Γερμανός ιστορικός K. Mendelssohn - Bartholdy δεν θα διστάσει να ομολογήσει ότι: «ο μόνος στολισμός του κυβερνητικού "μεγάρου" ήταν ο λαμπρός ήλιος της Ελλάδος και η λατρεία των Ελλήνων!...».

Αναφερόμενος ο Καποδίστριας στην αγάπη του λαού προς αυτόν έγραφε: «Εάν οπωσούν είλκυσα την υπέρ εμού υπόληψιν του λαού εάν μοί δίδη απαύστως αποδείξεις ειλικρινούς και απεριορίστου εμπιστοσύνης, τούτο οφείλεται εις την προθυμίαν μεθ' ης με βλέπει μετέχοντα αυτοπροσώπως των παθημάτων αυτού και ταλαιπωριών, επί μόνω σκοπώ του ανακουφίσαι αυτόν. Εν υπαίθρω και εν καλύβη, εν χειμώνι και εν καύσωνι, γεγηρακότα και ασθενούντα είδον με πολλάκις και ωμίλησαν ο τε λαός και οι στρατιώται περί των ιδίων συμφερόντων. Ούτω μ' εγνώρισαν και ούτω ενέπνευσα αυτοίς το αίσθημα του προς αλλήλους, την κυβέρνησιν και τον πεπολιτισμένον κόσμον καθήκοντος».

Για χάρη του λαού ο Καποδίστριας δεν δίστασε να έρθει σε ρήξη με τα συμφέροντα εκείνα που ήθελαν τη δυνάστευση και εξαθλίωσή του. Ο Καποδίστριας που γνώριζε πολύ καλά την κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα πριν ακόμα έρθει, έγραφε προς τον Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιο: «...Οι γενναίοι μας Έλληνες χαίρονται. Μόνον ολίγοι τινές απατώνται και μεγάλως νομίζοντες ότι τα χρήματα ταύτα είναι δι' αυτούς και μέλλουσι να πάθωσιν, ό,τι έπαθον και αι λίραι του δανείου. Ότι μεν κλέπτουσιν όπου υπάρχει διοίκησις, είναι αναμφίβολον, αλλά δεν υπάρχει χώρα, όπου πλησίον των κλεπτών να υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες οικογενειών αστέγων και αποθνησκουσών εκ πείνης καθώς εν Ελλάδι. Στοχασθήτε δέσποτά μου, ότι αι δύστυχείς αυταί οικογένειαι πάσχουν εξ αιτίας των κλεπτών και παρακαλώ αν δύνασθε, ενθαρρύνατέ με να είμαι συγκαταβατικός προς μιαν δράκαν ανθρωπαρίων μεταλλοθέων εναντίον των οποίων δεν εκίνησα την βαρείαν χείρα της δικαιοσύνης, αρκούμενος να τους γνωρίσω καλώς και να τους παραδώσω εάν παραστεί ανάγκη εις τας αράς του λαού...».

Γνώριζε πολύ καλά την αιτία και ανέφερε: « ... τους αυτούς ανθρώπους, τους πρότερον αλληλομαχούντας περί εκδύσεως του λαού, ετοίμους να άρωσι νέας επαναστάσεως σύνθημα προς ίδιον πλουτισμόν και απόλαυσιν» και αλλού σε επιστολή του στις 3 Δεκεμβρίου του 1828 προς τον κόμητα Λοβέρδον, στο Παρίσι, γράφει: «... Περί δε τους ενταύθα κομματάρχας, τούτο μόνον γνωρίζω σφάλμα μου, ότι ελπίδα συνέλαβα και βουλήν να τους εξαθωώσω και αποπλύνω κατά μικρόν παρά τω λαώ, ευρών αυτούς, ότε έφθασα, κεκλεισμένους εις τας οικίας των, φρουρουμένους υπό οπλοφόρων και αιωνίως φοβουμένους την εκδίκησιν του λαού ή των ρουμελιωτών στρατιωτών. Και σήμερον μίαν ευχήν διαβιβάζουσί μοι αι επαρχίαι, την δια παντός απαλλαγήν αυτών από της τυραννίας των προυχόντων και των οπλαρχηγών».

Αν και μπορούσε να εξοντώσει τους εκμεταλλευτές του έθνους δεν το έπραξε. Οντας ανεξίκακος και μακρόθυμος προσπάθησε να τους συνετίσει και προσπάθησε να τους εμφυσήσει τις προοπτικές του Έθνους. Έγραφε προς τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη: «Αν ο καθένας από εσάς (και ομιλώ δι' εκείνους που κατέχουν τας πρώτας θέσεις εις την πολιτικήν ζωήν της χώρας) με εβοήθει ολίγον και καλοπίστως, λησμονών δια μίαν στιγμήν τα προσωπικά του συμφέροντα, το έργον μου θα εγίνετο περισσότερον εύκολον δι' εμέ και περισσότερον καρποφόρον δια την Πατρίδα...».

Οι λόγοι του δεν εισακούστηκαν. Επανήλθε και προσπάθησε να τους εξηγήσει την δεινή κατάσταση την οποία είχε περιέλθει ο τόπος. Αυτήν την κατάσταση τη γνώριζαν και οι ίδιοι αλλά τον πίεζαν προς ίδιον όφελος . Είπε προς τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη: «Ήθελα να έχω κάμποσα εκατομμύρια τάλλιρα δια να σας δώσω όσα ζητείτε, αλλά καθώς σας είπα το μεν ιδιαίτερό μου ταμείον είναι κενόν, το δε δημόσιον μόλις δύναται να επαρκέσει εις τας μάλλον κατεπειγούσας χρείας του τρέχοντος Φεβρουαρίου και το πολύ του ημίσεως Μαρτίου. Τούτο είναι γνωστότατον και δύνασθε αυτοπροσώπως να το βεβαιωθήτε, βλέποντες τα κατάστιχα της επί των οικονομικών επιτροπής...».

Οι πρόκριτοι της Μάνης και οι εφοπλιστές της Ύδρας απαιτούσαν αποζημιώσεις, επειδή είχαν διαθέσει τις περιουσίες τους για την απελευθέρωση της πατρίδας τους. Οι απαιτήσεις τους όμως ήταν υπερβολικές, τη στιγμή που το κράτος ήταν νεοσύστατο. Οι απαιτήσεις μόνο των Υδραίων προκρίτων ανέρχονταν στο αστρονομικό ποσό των 18 εκατομμυρίων φοινίκων. Ο Καποδίστριας συνδιαλέγεται και προτείνει να δοθεί μια πρώτη δόση αποζημίωσης στα ναυτικά νησιά με προτεραιότητα τις οικογένειες των ναυτών γιατί θα ήταν άδικο «να λάβουν οι ευπορούντες μέρος των χρημάτων των προσδιορισμένων εις περίθαλψιν των απόρων κατοίκων των ναυτικών νήσων». Οι Υδραίοι πλοιοκτήτες αρνούνται, επιμένοντας τα χρήματα να δοθούν σ΄ αυτούς καταρίπτοντας το επιχείρημα τους ότι ενδιαφέρονταν για τον «δεινώς δυστυχούντα Υδραϊκόν λαόν».

Η πίεση προς τον Κυβερνήτη από τους προκρίτους συνεχίστηκε οι οποίοι δεν υποχώρησαν ούτε την ημέρα της γιορτής του και έσπευσαν να τον ενοχλήσουν. Ο Νικόλαος Δραγούμης, που ήταν αυτόπτης μάρτυρας αναφέρει:

 

- Τί είδος άνθρωποι είσθε! ανέκραξεν, ούτε την εορτήν μου με αφίνετε να αναπνεύσω.

- Εξοχώτατε, απεκρίθην, τα έγγραφα μοι εφάνησαν κατεπείγοντα, αν όμως αγαπάτε, αναχωρώ.

Και ητοιμάσθην ν' απέλθω.

- Μείνε, ανεφώνησε, δεν εννοώ σε, δεν είδες ποίος εξήρχετο;

- Μάλιστα, ο γέρων Μαυρομιχάλης.

- Ευθύς μετά το εις χρόνους πολλούς, μ' εζήτησε γρόσια, γρόσια και αιωνίως γρόσια.

 

Δυστυχώς δεν κατάλαβαν τίποτα, δεν άκουσαν τίποτα, και το μόνο που ήθελαν ήταν να αποκτήσουν πάλι τις περιουσίες που έχασαν κατά τη διάρκεια του Αγώνα. Δεν δίστασε τέλος να τους επιτημήσει, μήπως και ξυπνήσουν και κατανοήσουν το έγκλημα που διέπρατταν, λέγοντάς τους: «Εικοσιπέντε είσθε οι φθορείς του Έθνους» Και «...οι προύχοντες, ένεκα συμφερόντων και παθών συνενούμενοι, θα παραλύωσι ραδιουργούντες πάσαν οιανδήποτε τάξιν πραγμάτων, ουδέποτε δε θα υποστηρίξωσι και, το χείριστον, ουδέποτε θα δημιουργήσωσι κυβέρνησιν».

Στον άνισο αυτό αγώνα ο Καποδίστριας είχε αντιπάλους οχι μόνο τους πρόκριτους και τους κοτζαμπάσηδες, αλλά και τις Ξένες Δυνάμεις. Οι Ξένες Δυνάμεις βλέποντας ότι η Ελλάδα μεταμορφωνόταν από φτωχή και υπόδουλη σε κράτος συγκροτημένο, ελεύθερο και προπάντων ανεξάρτητο από την δική τους επιρροή, αποφάσισαν να ανατρέψουν αυτή την πορεία.

Ο Καποδίστριας, βέβαια, ως διορατικός διπλωμάτης γνώριζε και καταλάβαινε αυτή τους την τακτική, όπως και ο ίδιος ανέφερε σε επιστολή του στις 31 Ιουλίου 1831 προς τον Γάλλο ναύαρχο Lalande, που υπηρετούσε στην Ελλάδα: «Εγώ δε και τις δολοπλοκίες όλων σας τις εγνώριζα, αλλά έκρινα ότι δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να κόψω το νήμα της συνεργασίας μαζί σας, γιατί έδινα προτεραιότητα στην ανόρθωση και ανασυγκρότηση της Ελλάδος. Αν έκοβα τις σχέσεις της με τις λεγόμενες «προστάτιδες» Δυνάμεις, τούτο θα ήταν εις βάρος της Ελλάδος και δεν ήθελα με κανένα τρόπο να προσθέσω βάρος και στη συνείδησή μου. Και άφησα τα πράγματα να λαλήσουν μόνα τους. Τώρα λοιπόν έχουν ήδη λαλήσει μεγαλοφώνως - με την αποκάλυψη όλης της σκευωρίας - οπότε επείγει ο καιρός της θεραπείας ... Για να εμποδίσουμε τον θάνατον του αρρώστου, της Ελλάδος ... Και η θεραπεία πρέπει να ξεκινήσει από το Λονδίνο ...προκειμένου να αποδυναμώσουμε την πηγή και την ρίζα του κακού!...».

Ο ίδιος σε άλλη επιστολή του προς τον Αλέξανδρο Σούτσο, ωθώντας τον να προβεί σε διαβήματα προς τη Γαλλική Κυβέρνηση για την απροκάλυπτη σύμπραξη και βοήθεια της Γαλλίας και της Αγγλίας προς τους ταραχοποιούς της Ύδρας, της Μάνης και της Σπάρτης, ανέφερε: «Όλοι οι Έλληνες είναι πεπεισμένοι ότι οι Μανιάτες κινούνται με ξένες προτροπές. Οι Μαυρομιχαλαίοι και οι Υδραίοι που μένουν στην Καλαμάτα είναι σήμερα υπό την σκέπη και την προστασία των γαλλικών στρατευμάτων ... Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί άραγε σκάνδαλο στο πνεύμα του Ελληνικού έθνους, το οποίο τους αποδοκιμάζει, τους πολεμά και τους καταράται, επειδή ταράττουν την εσωτερική ησυχία, την οποία ενθαρρύνουν και παροτρύνουν και οι συμμαχικές Δυνάμεις». Παρόμοια γράφει προς τον Εϋνάρδο: «Οι ναύαρχοι και οι πρέσβεις της Γαλλίας και της Αγγλίας προσφέρουν ξεχωριστή φιλία στους Υδραίους επαναστάτες, ενώ απαξιούν να στηρίξουν ηθικώς την Ελληνική Κυβέρνηση ... Είναι φανερό ότι τα ελληνικά κινήματα - Μανιατών και Υδραίων - είναι καρποί και αποτέλεσμα των αγώνων ξένων ανθρώπων, που τα δημιούργησαν για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, και εναντίον της Ελλάδος!...»

Οταν τα ελληνικά και τα ξένα συμφέροντα κατάλαβαν ότι τα σχέδιά τους δεν προχωρούσαν, προσπάθησαν να παρασύρουν το λαό και να τον στρέψουν εναντίον του Καποδίστρια με τη δικαιολογία ότι δεν ήθελε Σύνταγμα.

Αλλά τι τραγική ειρωνεία! Οι φεουδάρχες της Πελοποννήσου και οι εφοπλιστές των νησιών ζήτησαν Σύνταγμα, αυτοί που όπως ο Νικόλαος Δραγούμης γράφει «Οι πρώτοι νομοθέτες της Ελλάδος συνήλθον εις Επίδαυρον οι δέ επιζήσαντες διηγούντο ότι δάκρυα έρρεον από των οφθαλμών πάντων, και ως εν τη ημέρα της Αναστάσεως ανταπεδίδοντο ασπασμοί. Συνήλθον δε ουδέν ωρισμένον σχέδιον, ουδεμίαν καθαράν ιδέαν έχοντας περί πολιτεύματος. Ιταλός της εκ των προσφύγων Βικέντιος Γαλλήνας, ανήρ λόγιος, έσωσε τους νομοθέτες από της αμηχανίας, αυτοσχεδιάσας Σύνταγμα». Θεώρησαν, λοιπόν, ότι θα δημιουργήσουν ένα Σύνταγμα στα μέτρα τους, ένα Σύνταγμα που θα κατοχύρωνε τα κοινωνικά και οικονομικά προνόμια που είχαν και εμφάνισαν τον Καποδίστρια αντίθετο με την ιδέα του Συντάγματος. Τον Καποδίστρια που αγωνίστηκε όλη του τη ζωή να δώσει συνταγματικές ελευθερίες στους καταπιεζόμενους λαούς, τον Καποδίστρια που κατηγορούσαν οι ευρωπαίοι για άκρως φιλελεύθερο και δημοκράτη, τον Καποδίστρια τέλος που συνέταξε και παρέδωσε το πρώτο Σύνταγμα της Ελβετίας. Ακριβώς λοιπόν επειδή ο Καποδίστριας ήταν όλα αυτά, εγνώριζε τι εστί αληθινό Σύνταγμα και ήθελε να γίνει με τον σωστό τρόπο (ήδη έχουμε κάνει αναφορά στο κομμάτι της Δημόσια Δίοικησης): «Η Κυβέρνησις δεν δύναται να προβάλη εν συνειδήσει σύνταγμα εις το Έθνος, ειμή οπότε το δάνειον και η κληρουχική διάταξις εισάξωσιν εις αυτό νέαν ζωήν ... Πρίν όμως τούτου, παν οποιονδήποτε σύνταγμα είναι καταγέλαστος τύπος, και εγώ προτιμώ τον θάνατον παρά να απατήσω λαόν, εμπιστεύσαντα την τύχην του εις την αφοσίωσίν μου».

Αλίμονο όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι τον κατηγόρησαν, πριν λίγο καιρό τον εκθίαζαν και τον εκλιπαρούσαν ν΄ αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας λέγοντας του:

«Εξοχότατε! Η φιλτάτη σου Ελλάς εναβρύνετο δια τας αρετάς του γνησιωτάτου τέκνου της, του ενδόξου και περικλεούς Καποδίστρια, όστις απέδειξεν εις τον πεφωτισμένον κόσμον το βάθος της Ελληνικής αγχινοίας, και ενέπνευσεν εις όλας τας καρδίας σεβασμόν προς τους απογόνους των παλαιών Αθηναίων και Σπαρτιατών, ... Αλλά δεν είναι τόσον δύσκολον ν' αποκτήση τις την ελευθερίαν του, όσον να την φυλάξη ... Έχομεν αξίους πολεμικούς, αλλ' υστερούμεθα εναρέτων ανδρών και αναλόγως αξίων με τας περιστάσεις μας, διότι η επιστήμη της πολιτικής είναι δυσκολωτατον μάθημα... Έχομεν όπλα, έχομεν χρήματα, έχομεν αρκετούς πόρους και τρόπους, δια να νικήσωμεν τον βάρβαρον και ν' ασφαλίσωμεν τα Ελληνικά δίκαια, αλλά η αμάθεια και η πλεονεξία επέφερε γενικήν ανδράνειαν, ανυπέρβλητον αχρηματίαν... Όλοι αισθάνονται τα δεινά, όλοι ταλανίζουν την πατρίδα, ουδείς ο επιφέρων την θεραπείαν. Ο νόμος δεν ισχύει, η διοίκησις νηπιάζει, ο ισχυρότερος θριαμβεύει, τα ιδιαίτερα συμφέροντα καταλύουν τα γενικά, και ο καθείς νομίζει τον εαυτόν του κέντρον της φύσεως. Οι λαοί απηύδησαν, κεχηνότες περιμένουν να ίδουν άνθρωπον άξιον ν' αναλάβη τας ηνίας της κυβερνήσεως, και αν ο τοιούτος άνθρωπος ήναι ενάρετος, εσώθη η Ελλάς. Οι καλοί πατριώται έχουν ήδη προσηλωμένην όλην την προσοχήν των εις το έκλαμπρον υποκείμενον Σου, και άπαντες Σε περιμένουν να συντελέσης εις την κοινήν σωτηρίαν. Μόνος η Εξοχότης σου δύνασι να επιφέρης την ευκταίαν μεταβολήν, να εμπνεύσης τον πατριωτισμόν, να ενισχύσης τον νόμον, και να στερεώσης την ανεξαρτησίαν του έθνους σου κτλ... Ο ευγενής και αγαθός πατριώτης κύριος Δημήτριος Περρούκας ... θα ζωγραφίση με ζωηρότερα χρώματα όλην την κατάστασιν της Ελλάδος...».

Ο Πρόεδρος Π. Μαυρομιχάλης

Σωτήριος Χαραλάμπης Ανδρέας Μεταξάς

 

Αυτά έλεγαν για τον Καποδίστρια, αλλά όταν ο Καποδίστριας έδρασε όπως μόνο αυτός ήξερε, τα αισθήματα άλλαξαν. Δεν είναι τυχαίο ότι «ο ευγενής και αγαθός πατριώτης κύριος Δημήτριος Περρούκας» και μετέπειτα Υπουργός των Οικονομικών και συνεργάτης του Καποδίστρια βρέθηκε κατακρεουργημένος στους αγρούς του Άργους. Δολοφονημένος και αυτός όπως και ο Καποδίστριας επειδή ακριβώς στάθηκε εμπόδιο στην λεηλάτηση της εθνικής γής από τους επιτήδειους καταπατητές.

Ο Καποδίστριας δεν δείλιασε και δεν ανέκοψε ούτε μια στιγμή την προσπάθεια του για να φέρει εις πέρας αυτό που πίστευε και ζούσε για την Ελλάδα: «... Απέκαμα! Αλλ' όμως θα παραμείνω στη χαλάστρα, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μου και ας κινδυνεύω να χαθώ!...» και «... εγώ δεν φοβούμαι, διότι δεν έχω θελήματα, αλλά μόνον συνείδησιν ανέγκλητον και ευθύτητα πολιτείας».

Μην μπορώντας, λοιπόν, νά ανακόψουν την πορεία του Καποδίστρια, προχώρησαν «Έλληνες» και ξένοι στο ανοσιούργημα της δολοφονίας του. Αυτή η πράξη: «Βλασφημία εναντίον του πνεύματος ήταν η δολοφονία του Κυβερνήτη, από την οποίαν βλάσφημον αμαρτίαν δεν είναι άλλη χειρότερη και αενάως τιμωρούμενη» γράφει ο Τερτσέτης αλλά και η τελευταία πικρή σταγόνα στην «ψυχήν μου την κατά πάσαν στιγμήν πικρίας ποτιζομένην!».

Ηταν δε τόσο προκλητικοί οι αντίπαλοι του Καποδίστρια ώστε η εφημερίδα «Απόλλων» η οποία εξέδωσε συνολικά 67 φύλλα , έγραψε στο τελευταίο της φύλλο στις 9 Οκτωβρίου 1831: «Παύομεν την έκδοσιν της εφημερίδας μας, επειδή απολαύσαμεν τον σκοπόν μας, ο τύραννος δεν υπάρχει πλέον».

Ακόμη και ο πρωταίτιος της δολοφονίας του Ι. Καποδίστρια ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης - αδελφός και πατέρας- των δολοφόνων στα βαθιά του γεράματα είπε χαρακτηριστικά: «Ανάθεμα τους Άγγλο - Γάλλους που ήταν η αιτία και εγώ να χάσω τους δικούς μου ανθρώπους και το Έθνος να χάσει έναν Κυβερνήτη που δεν θα ματαβρεί. Το αίμα του με παιδεύει έως σήμερα».

Δυστυχώς οι συνέπειες αυτής της πράξης φάνηκαν αμέσως. Την τάξη διαδέχθηκε το χάος, τα πάθη, οι έριδες, οι αντεκδικήσεις, οι εμφύλιοι σπαραγμοί, οι άνομες διοικήσεις, οι συνομωτικές συνελεύσεις, οι ξενικές επεμβάσεις, οι προσβολές κατά της εθνικής αξιοπρέπειας, οι δημεύσεις των δικαιωμάτων του λαού, η διαρπαγή των κοινών (επιτήδειοι στρατιωτικοί και πρόκριτοι «αγόρασαν» εθνική γη), οι φυλακίσεις των αγωνιστών (Κολοκοτρώνης, Πλαππούτας ), η εγκατάλειψη των χηρών και των ορφανών, η ληστεία, η πειρατεία έγιναν καθημερινό βίωμα.

IAK r

Το βιβλίο που αφιερώθηκε στη Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

Η Πολιτική είναι Ποιμαντική

Αφιερώνεται στούς πνευματικούς αγωνιστές που επιστρατεύθηκαν στην πρωτόγνωρη -για τις προδιαγραφές και τα Πιστεύω της- Πολιτικής Παράταξης «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» και διακονούν σαν ιερό το πολιτικό τους χρέος, με αυτάπαρνηση, ανιδιοτέλεια και με πολλές και πολυποίκιλες προσωπικές και οικογενειακές θυσίες, παίρνοντας τη σκυτάλη απο τον Μάρτυρα Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και εμπνεόμενοι απο τις Αρχές και τα βιώματα που αποταμιεύθηκαν σ'αυτό το βιβλίο.

Η Παράταξη«ΚΟΙΝΩΝΙΑ» χωρίς να γνωρίζει την υπόδειξη του Αγίου Παϊσίου, φρόντισε προ πολλών ετών να την κάνει πράξη.

Γιατί, λοιπόν, όσοι ευλαβούνται τον Άγιο Παΐσιο μας έλεγαν μέχρι χθες ότι δεν πρέπει να ασχολούνται οι χριστιανοί με την πολιτική; Τόσο πολύ γνώριζαν το πνεύμα του Αγίου Παϊσίου; Τι συμβαίνει; Περιμένουμε κάποια απάντηση!


Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ζωή και το έργο του Μαρτυρικού Κυβερνήτου Ιωάννου Α. Καποδίστρια, πατήστε εδώ.