ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ρωσία

Ο Καποδίστριας διακρίθηκε γρήγορα λόγω:

  • της ευθυκρισίας του κατά την αντιμετώπιση των προβλημάτων
  • της συνδιαλλακτικής συμπεριφοράς του ανάμεσα στις αντιμαχόμενες παρατάξεις
  • του θάρρους του ν' αναλαμβάνει επικίνδυνες πρωτοβουλίες χωρίς την προηγούμενη έγκριση του Τσάρου ο οποίος εκ των υστέρων τις επικροτούσε και τον αντάμειβε.

 

Καθιερώθηκε, λοιπόν, πολύ γρήγορα ως ένας διπλωμάτης μεγάλης διορατικότητος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε το συνέδριο της Βιέννης, στο οποίο ο Καποδίστριας εστάλη ως το τελευταίο μέλος της Ρωσικής αντιπροσωπείας. Πολύ σύντομα, όμως, διακρίθηκε, με αποτέλεσμα να οριστεί από τον Τσάρο ως αντιπρόσωπος της Ρωσίας στις επίσημες συνεδριάσεις της Επιτροπής των Πέντε. Η Επιτροπή των Πέντε ήταν η πιο επίσημη επιτροπή του συνεδρίου, όπως θα γράψει και ο Τύπος της εποχής. Ο μεγάλος φιλέλλην Ελβετός Ιωάννης-Γαβριήλ Eynard έγραφε:

«Με τη διπλωματική του μεγαλοφυία σύντομα κατέλαβε μιά από τις πιό εξέχουσες θέσεις των πρωταγωνιστών του συνεδρίου της Βιέννης».

Ο συγγραφέας M. Dimitriev, ο οποίος κατά το 1818 ήταν υπάλληλος στο γραφείο του Υπουργού των Εξωτερικών της Ρωσίας Nesselrode, έγραφε: «Και στο Συνέδριο της Βιέννης ... ο Nesselrode θεωρήθηκε από τον Τσάρο ανίκανος και δεν έκανε κανένα βήμα χωρίς τον "θείο", τον Καποδίστρια». Από το αμέσως προηγούμενο παράθεμα διαπιστώνουμε ότι ο Nesselrode αποκαλούσε τον Καποδίστρια "θείο".

Ο Γάλλος επιτετραμμένος στην Πετρούπολη De la Musset, μας πληροφορεί: «Τίποτα δεν αποφασίζεται για όλες τις επίσημες διπλωματικές επαφές χωρίς τον Καποδίστρια. Στο πολυτελές σπίτι του, στο υπουργείο, πραγματοποιούνται όλες οι ακροάσεις και οι συνεντεύξεις ...».

Το πιό κραυγαλέο όμως παράδειγμα που μας καταδεικνύει τη διπλωματική ικανότητα του Καποδίστρια ήταν η φράση του ίδιου του Nesselrode (Υπουργού των Εξωτερικών και επικεφαλής της Ρωσικής αντιπροσωπείας της Βιέννης) που έγραψε στη γυναίκα του: «Αν ο Καποδίστριας εγκατέλειπε τη θέση του στο υπουργείο, εγώ ο ίδιος δεν θα παρέμενα σ' αυτό περισσότερο από μιά στιγμή στην υπηρεσία. Για τον απλό λόγο ότι δεν αισθάνομαι ικανός να διαχειρίζομαι μόνος μου τις εξωτερικές υποθέσεις, χωρίς τις δικές του γνώσεις και προτάσεις!»

Είναι χαρακτηριστική η τιμητική εξαίρεση που του έκανε ο Τσάρος να παρακάμπτει το πολύπλοκο αυτοκρατορικό πρωτόκολλο και όπως δήλωσε και ο ίδιος ο Καποδίστριας: «Οσάκις θα ήθελα να τον συναντήσω θα με ανήγγελε απευθείας σ' αυτόν μόνο ο θαλαμηπόλος του».

 

  • Ο Καποδίστριας αντιτάχθηκε στη συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1812 βάσει της οποίας παρέμεναν οι χώρες των Βαλκανίων υπόδουλες στον Τουρκικό ζυγό. Προσπάθησε να πετύχει την αναθεώρηση της συγκεκριμένης συνθήκης και την υπογραφή νέας. Λόγω της πολιτικής του διαίσθησης προέβλεπε την τραγική μοίρα των λαών της Βαλκανικής, και, δυστυχώς, τα τραγικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις ημέρες μας με τους λαούς της Σερβίας και της Βοσνίας, απέδειξαν ορθές τις προβλέψεις του όσον αφορά τη συνθήκη του Βουκουρεστίου.
  • Ο Καποδίστριας ανέλαβε να αποκαταστήσει τις διπλωματικές σχέσεις της Ρωσίας με την Περσία. Επειδή η Περσία και η Τουρκία ήθελαν να καταλάβουν τη Γεωργία, η τελευταία ενώθηκε με τη Ρωσία. Αυτό έγινε αιτία μακροχρόνιου πολέμου μεταξύ της Ρωσίας και της Περσίας, κατά τη διάρκεια του οποίου η Περσία ζήτησε βοήθεια από τη Γαλλία και την Αγγλία.
  • Ο Τσάρος ανέθεσε εξ ολοκλήρου στον Καποδίστρια να συντάξει υπόμνημα που αφορούσε τη διαμάχη Ισπανίας - Βραζιλίας και να το απευθύνει στον βασιλιά και την Κυβέρνηση της Ισπανίας. Τα υπομνήματα που συνέταξε και απευθύνονταν στον βασιλιά και την Κυβέρνηση της Ισπανίας τόνιζαν ότι: οι Ισπανικές αποικίες θα επαναστατούσαν αν η Ισπανία συνέχιζε να ασκεί την ίδια πολιτική και δεν παραχωρούσε ανθρώπινα δικαιώματα και συνταγματικές ελευθερίες στους λαούς των αποικιών, τότε. Η διορατικότητα του Καποδίστρια επαληθεύτηκε το 1825.

 

Με την πορεία του αυτή καταξίωσε τη Ρωσία στο διπλωματικό στίβο και αύξησε το γόητρό της σημαντικά.

Ο Καποδίστριας αγωνίστηκε να γίνει πραγματικότητα το όραμα για μια κραταιά Ρωσία. Προσπάθησε να απαγκιστρώσει τον Τσάρο από τις ιδέες του Μέττερνιχ οι οποίες ήταν καταστρεπτικές και για την Ευρώπη και για την ίδια τη Ρωσία. Δυστυχώς, ο Τσάρος δεν μπόρεσε να καταλάβει. Ο Καποδίστριας γνώριζε ότι: «Η Τουρκία δεν γνώριζε και δεν θα γνωρίσει ποτέ τη γλώσσα των διαπραγματεύσεων. Μονάχα με τη δύναμη των όπλων θα μπορούσε να πεισθεί...» πολιτική που ο Τσάρος υιοθέτησε πολύ αργότερα. Χαρακτηριστικά ο Μέττερνιχ γράφει: «Η σημερινή Ρωσική κυβέρνηση κατέστρεψε με μιάς το μεγάλο έργο του μεγάλου Πέτρου και όλων των διαδόχων του... και της μεγάλης Αικατερίνης ... Ό,τι η Ρωσία χάνει σε ηθική δύναμη, το κερδίζει η Πύλη. Προσφέραμε στην Τουρκία υπηρεσίες, που ίσως ποτέ δεν θα είναι σε θέση να τις εκτιμήσει και να τις εκμεταλλευθεί σε όλη τους την έκταση...».

Διέσπασε την αντιρωσική συμμαχία Αυστρίας - Αγγλίας - Γαλλίας αποσπώντας τη Γαλλία. Αυτό το πέτυχε κερδίζοντας τη φιλία της Γαλλίας. Όταν ο Ναπολέων έχασε τον πόλεμο, η Αυστρία και η Αγγλία, επέβαλαν δυσβάστακτους όρους για τη Γαλλία. Αν δεν ήταν ο Καποδίστριας να πετύχει ευνοϊικότερη εφαρμογή των όρων, η Γαλλία θα είχε αποδυναμωθεί πολιτικά και οικονομικά.

Η αναγνώρισή του στη Ρωσική αυλή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε του εμπιστεύτηκαν την ανατροφή του μεγάλου Δούκα, του μετέπειτα Τσάρου Αλεξάνδρου Β'.

Copyright (©) 2008-2015 Πολιτική Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» - All Rights Reserved.[Όροι χρήσης]

Top Desktop version