ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Σχολιασμοί

Η κατάλυση της εποχής του ιχθύος

Διαβάζουµε γιά περασµένες ἐποχές καί ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα καί ἀποροῦµε πῶς ἦταν δυνατόν οἱ ἄνθρωποι νά ἀφήνονταν ἔτσι χωρίς ἀντίσταση νά παραδοθοῦν στήν καταπίεση µιᾶς ἐπιβολῆς τοῦ τρόπου πού ἔπρεπε νά σκέφτονται καί νά ὑπάρχουν.

Διαβάζουµε τήν ἱστορία τοῦ Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου, γιά παρά­δειγµα, καί ἀποροῦµε πῶς ἕνας λαός ἀφέθηκε νά πάρει στά σοβαρά καί νά ἀκολουθήσει ὑπάκουα ἕνα παράφρονα. Οἱ ἱστορικοί τῆς περιόδου, ἐκ τῶν ὑστέρων, ξέρουν νά ζητοῦν τό λόγο γιατί ὁ τάδε πρέσβυς τῆς τάδε µεγάλης δυνάµεως εἶχε φιλικές καί ἐγκάρδιες σχέσεις µέ τόν Χίτλερ καί γιατί ὁ δείνα γαλαζοαίµατος ἔκανε διακοπές µαζί του στόν ἐξοχικό πύργο του. Τώρα, ἀπό τή θέση τοῦ νικητῆ ἀντιπάλου, σπεύδουν νά καταδικάσουν τήν κοσµοθεωρία τοῦ ἡττηµένου, ξεχνῶντας ὅτι, τότε, ἡ ἐπιβολή τοῦ «πολιτικά ὀρθοῦ» –πού τώρα θεωρεῖται «πολιτικά λάθος»– δέν ἔγινε ἀπ’ τή µιά µέρα στήν ἄλλη, ἀλλά ξεκίνησε σάν µόδα, λίγο-λίγο, βῆµα-βῆµα, µέ τό πρόσχηµα τοῦ καλοῦ καί τῆς προόδου. Ἡ µία δικαιολογία διαδεχόταν τήν ἄλλη, τό ἕνα «δῆθεν» ἀκολουθοῦσε τό ἄλλο, µέχρι πού ἡ Εὐρώπη αἱµατοκυλίστηκε, συµπαρασύροντας µαζί της καί τόν ὑπόλοιπο κόσµο.

Ἀπό τήν ἀρχή τῆς νέας χιλιετίας, λένε αὐτοί πού παρακολουθοῦν καί µελετοῦν τά σηµεῖα τῶν καιρῶν, φύγαµε ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἰχθύος –ὅλοι ξέρουν ὅτι ὁ ΙΧΘΥΣ, ἡ λέξη πού σχηµατίζεται ἀπό τά ἀρχικά τοῦ ὀνόµατος τοῦ Χριστοῦ, Ἰησοῦς Χριστός, Θεοῦ Υἱός, Σωτῆρ, εἶναι ἕνα ἀπό τά πρῶτα χριστιανικά σύµβολα- καί µπήκαµε στήν ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου. Τό νερό εἶναι στοιχεῖο τῆς ἁµαρτίας. «Εἰσήλθοσαν ὕδατα ἕως ψυχῆς µου», µᾶς δίνει ὁ ψαλµός τήν παραστατικότατη εἰκόνα τοῦ πῶς κατακλύζει ἡ ἁµαρτία τίς ψυχές µας ἀπό παντοῦ, ἀπό κάθε µικρό καί ἀνεπαίσθητο κενό πού ἀφήνουµε καί, πολλές φορές, διαπερνάει κι αὐτούς τούς ἴδιους τούς πόρους µας, χωρίς ἐµεῖς νά ἔχουµε συνειδητά ἀφήσει κανένα κενό.

Ἔτσι, ἀπό τήν ἀρχή τῆς νέας χιλιετίας, ὁ κόσµος µας ἐπιστρέφει µέ σταθερό βῆµα στήν κατάσταση πού βρισκόταν πρίν ἀπό δύο χιλιετίες, πρίν ἀπό τήν ἐποχή τοῦ ΙΧΘΥΟΣ, πρίν ἀπό τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ. Καί, µάλιστα, οὔτε κἄν ἔτσι. Γιατί, ἡ ἀνθρωπότητα, ἀπό τότε πού ἄρχισε νά ζῆ σέ ὀργανωµένες κοινωνίες –ὅσο πρωτόγονη ἤ στοιχειώδη µορφή κι ἄν εἶχαν– στρεφόταν πάντα σέ δυό πόλους ἡγεσίας: τόν ἀρχηγό καί τόν ἐκπρόσωπο τοῦ ὑπερβατικοῦ χώρου, τοῦ µυστηρίου, τοῦ πνευµατικοῦ, µέ ὅποια ἔννοια κι ἄν ἔδινε ὁ κάθε λαός, µάγος, σαµᾶνος, δρυΐδης, ἱερέας-µάντης –εἴτε σάν πρόσωπο εἴτε σάν τόπος-µαντεῖο– προφήτης. Ὅλοι οἱ ἡγεµόνες ἀναγνώριζαν τή δύναµη καί τήν ἐπιρροή πού εἶχαν αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἐκπροσωποῦσαν τήν ψυχή τοῦ κάθε λαοῦ, τούς φόβους, τούς πόθους καί τίς ἐλπίδες του, γι’ αὐτό καί τούς ἐδίωκαν καί ἤθελαν κατά καιρούς νά τούς ἀφανίσουν. Ἀκόµα καί ὁ Καίσαρας φοβόταν τούς δρυΐδες ὅσο δέν φοβήθηκε κανένα στρατό, γι’ αὐτό καί κήρυξε τόσο σκληρό διωγµό ἐναντίον τους. Καί τούς χριστιανούς γιά τόν ἴδιο λόγο τούς φοβήθηκαν οἱ Ρωµαῖοι αὐτοκράτορες καί τούς ἐδίωξαν µέ τέτοια σκληρότητα.

Ὅταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ὑπέγραψε τό περίφηµο Διάταγµα τῶν Μεδιολάνων, τό διάταγµα τῆς ἀνεξιθρησκείας, ἡ ἀνθρωπότητα θεώρησε ὅτι ἔκανε ἕνα βῆµα µπροστά. Καί ὅταν ὁ Ἰουστινιανός τελειοποίησε τό Ρωµαϊκό Δίκαιο καί ὅταν οἱ αὐτοκράτορες στήριξαν τίς ἀξίες καί τό δίκαιο τῶν λαῶν τους πάνω στήν ἀλήθεια καί τό δίκαιο τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ ἀνθρωπότητα θεώρησε ὅτι ἐκπολιτίζεται, γιατί, ὁ ὑπέρτατος πολιτισµός εἶναι τό νά ἔρθει ἡ βασιλεία τοῦ οὐρανοῦ στή γῆ.

Καί, γιά νά µή θεωρηθεῖ ὅτι ὁ δικός µας λαός διεκδικεῖ τήν ἀποκλει­στικότητα στήν εὐσέβεια, ἀρκεῖ νά ἀναφέρουµε τό παράδειγµα τῆς Μεγάλης Βρετανίας, στό Κοινοβούλιο τῆς ὁποίας κάθονται, σέ εἰδική πτέρυγα, 26 ἐπίσκοποι! Ἡ ἐκκλησία τῆς Ἀγγλίας, ἔχει 44 diocesan bishops (κάτι σάν τούς δικούς µας Μητροπολῖτες) καί 69 suffragan bishops (περίπου σάν τούς δικούς µας βοηθούς ἐπισκόπους). Ἀπό τούς 44, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Canterbury καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ York γίνονται ἀµέσως µέ τή χειροτονία τους, µέλη τῆς Βουλῆς τῶν Λόρδων. Τό ἴδιο γίνονται καί οἱ ἐπίσκοποι τοῦ Λονδίνου, τοῦ Winchester καί τοῦ Durham. Οἱ ἄλλες 21 θέσεις καλύπτονται κατά τά πρεσβεῖα τῆς χειροτονίας. Τό σῶµα αὐτό τῶν ἐπισκόπων, ἐπεµβαίνει στήν νοµοθεσία, ὅταν κρίνει ὅτι θίγονται οἱ θρησκευτικές ἐλευθερίες ὅλων τῶν πολιτῶν τῆς Μ.Β, ἀνε­­ξάρ­τητα σέ ποιά θρησκεία ἀνήκουν, ὅπως ἐπίσης ἐπεµβαίνει ὅταν θεωρεῖ πώς θίγονται οἱ ἀσθενέστερες τάξεις καί οἱ φτωχότεροι πολῖτες, ὅπως ἔκανε πρόσφατα, ὅταν ἀντιτάχθηκε σέ περικοπές πού ἤθελε νά ἐπιβάλλει ἡ βρετανική κυβέρνηση στά ἐπιδόµατα τῆς Πρόνοιας.

Στή δική µας ὀρθόδοξη καί «εὐσεβῆ» χώρα, ὄχι γιά µέλη τοῦ Κοινοβουλίου δέν τούς θέλουµε τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί τούς Μητροπο­λῖτες, ἀλλά οὔτε τήν παρουσία τους γιά τόν Ἁγιασµό δέν θέλουµε στή Βουλή!... Γιατί; Εἴµαστε ἐµεῖς πιό «προοδευτικοί» καί πιό «δηµοκρατι-κοί» ἀπό τούς Βρετανούς; Ἤ µήπως ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἄλλο δίκαιο, διαφο­ρετικό ἀπό τό δίκαιο τοῦ Εὐαγγελίου καί δέν θέλει νά ἐλέγχεται ἀπό τήν Ἐκκλησία της;

Ἐάν, ὅµως, ἐπιτευχθεῖ, στήν ἐποχή µας, ἡ κατάργηση τοῦ δικαίου τοῦ Εὐαγγελίου, µέ ποιό δίκαιο θά ἀντικατασταθεῖ; Ἐάν ὁ ἄνθρωπος δέν ἀγαπήσει τό διπλανό του γιατί ἀγαπάει τό Θεό «ἐξ ὅλης τῆς διανοίας καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος του», γιατί νά τόν ἀγαπήσει; Καλύτερα νά τόν µισήσει! Ἐάν δέν µοιραστεῖ τά ὑπάρχοντά του µέ τόν διπλανό του γιατί ἔτσι τοῦ ζήτησε ὁ Χριστός, γιατί νά τά µοιραστεῖ; Καλύτερα νά ἁρπάξει καί τά ὑπάρχοντα τοῦ διπλανοῦ του. Ἐάν δέν ὑπάρχει τό πρότυπο τῆς οὐράνιας βασιλείας τοῦ Θεοῦ, γιατί νά ὑπάρχει ἐπίγειο κράτος µέ νόµους καί διατάξεις καί φόρους καί πρόστιµα; Καλύτερα ὁ κόσµος νά βυθιστεῖ στήν ἀναρχία καί στό µηδέν.

Ἡ ἐποχή µας ἐπιχειρεῖ νά χτίσει µιά γέφυρα πίσω στό χρόνο πού νά καλύπτει τήν ἀπόσταση µέχρι αὐτή καθεαυτή τή στιγµή τῆς πτώσης, µέχρι τό πρῶτο κύτταρο τῆς ἐπιθυµίας τοῦ ἀνθρώπου νά γίνει θεός στή θέση τοῦ Θεοῦ καί τόν πρωτογενῆ λογισµό ὅτι ὁ Θεός τοῦ στέκεται ἐµπό­διο σ’ αὐτό τό δρόµο. Ἄν τήν περπατήσουµε αὐτή τή γέφυρα, ποῦ θά ὁδηγηθεῖ ὁ «πολιτισµός» µας; Ἄν ὁ Θεός µοῦ εἶναι ἐµπόδιο, εἶναι δυνατόν νά ἀνεχθῶ ἄνθρωπο νά µέ ἐξουσιάζει; Νά µοῦ βάζει ὅρους καί φραγµούς;

Τήν ἀρχή τῆς ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου τή βλέπουµε. Τό τέλος της, ποιός προφήτης µπορεῖ νά τό προφητέψει;

Νινέττα Βολουδάκη

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Τεῦχος 117

Μάρτιος 2012

Τελευταία Ενημέρωση στις 2013-07-15

Εμφανίσεις: 1178

Την ύβρι ακολουθεί η Νέμεσις

Τα μέλη, οι φίλοι της  “ΚΟΙΝΩΝΙΑ”   γνωρίζουν καλώς ότι η παράταξη απευθύνεται στους συμπατριώτες μας πάντοτε με φόβο Θεού, με συναίσθηση της πολιτικής ευθύνης της, με επίγνωση του αγωνιστικού καθήκοντός της και με αγάπη για τον σκληρά δοκιμαζόμενο Ελληνικό λαό. Έτσι λοιπόν εντός των πλαισίων αυτών απευθύνομαι σε όλους τους αναγνώστες της "ΚΟΙΝΩΝΙΑ"

Η αγαπημένη μας πατρίδα ήδη εισήλθε και επίσημα πλέον σε εξαιρετικά δύσβατα και ναρκοθετημένα πεδία με την απόλυτη ευθύνη της ξενόδουλης “κυβέρνησης” Παπαδήμου. Ενώ τα συστημικά Μ.Μ.Ε. διαστρεβλώνουν απόλυτα την αληθή πραγματικότητα για το επονομαζόμενο νέο σχέδιο “βοήθειας” της Ε.Ε.- Ε. Κ. Τ.- Δ.Ν.Τ. προς την Ελλάδα, είναι γνωστό ότι αυτό ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΔΟΣΗ της κοινωνίας μας και της χώρας μας. Ουσιαστικά η εθνική κυριαρχία της πατρίδας μας οδεύει προς το τέλος της, η κοινωνική συνοχή διαλύεται, ο εργαζόμενος λαός πιέζεται αφόρητα, και το ελπιδοφόρο ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας οδηγείται ή στην εξαφάνιση ή στην οδυνηρή μετανάστευση.

Τελευταία Ενημέρωση στις 2013-07-15

Εμφανίσεις: 1540

Περισσότερα...

Copyright (©) 2008-2015 Πολιτική Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» - All Rights Reserved.[Όροι χρήσης]

Top Desktop version