www.KOINWNIA.com
youtube

Συζητώντας με ένα γιατρό του Ι.Κ.Α αναφορικά με τίς τελευταίες εξελίξεις στην Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ», μου είπε χαρακτηριστικά: Η Ελλάδα είναι ένα καράβι χωρίς καπετάνιο. Ψάχνουμε για τον καπετάνιο.

Τι κακό είναι αυτό που πάθαμε στην Ελλάδα; Μήπως είναι κολλητικό και θέλει εμβόλιο; Ναι, είναι μεταδοτική η νόσος. Καλέστε δεινούς χειρουργούς, ξεκινάμε με νυστέρια : τομές βάθους ανυπολόγιστου -η καρδιά δείχνει εξασθενημένη αλλά πάλλεται-  συνεχίζουμε με αφαίμαξη και μετάγγιση  αίματος.  Όλα τα νοσοκομεία  σε συναγερμό να δώσουν τα αίματα των εθελοντών να βάλουμε νέο αίμα στην Ελλάδα. Θα φτάσει άραγε;

Ως πολίτης της χώρας μας άργησα να συνειδητοποιήσω ότι από την πολιτική που θα ασκήσει ένας εκλεγμένος από το λαό ηγέτης, θα εξαρτηθεί και η ποιότητα ζωής του καθενός από εμάς. Μην αμφισβητήσετε αγαπητοί αναγνώστες ότι ήμασταν λίγοι εμείς που θεωρούσαμε την πολιτική ζωή σαν κάτι προαιρετικό, ίσως και ανούσιο. Τώρα ήρθε η περίοδος των πληρωμών, όχι τόσο των χρεών μας αλλά των λαθών. Ένας εκλογικός αντιπρόσωπος σε προηγούμενες εκλογές είπε ότι  όλοι οι πολίτες πρέπει να μετέχουν στην πολιτική ζωή του τόπου τους. Και είχε δίκιο. Όλοι πρέπει να μετέχουμε στα κοινά διότι όλους μας αφορούν.

Σε πνευματικούς χώρους συζητείται το θέμα, αν και κατά πόσον είναι  αναγκαίο να διδάσκονται οι μαθητές, από μία ηλικία και άνω, πώς διακυβερνάται μία χώρα.

Είναι αλήθεια ότι από τη δολοφονία τού Ιωάννου Καποδίστρια και μετά, ο τόπος μας δεν ανέδειξε κανέναν άνδρα που να είχε κύριο μέλημά του το συμφέρον της πατρίδος μας. Όχι να φθάσει να θυσιάσει την ζωή του γι’αυτήν αλλά, έστω, να έχει σαν στόχο το συμφέρον της Ελλάδας. Σήμερα δεν μιλούμε για ακαταλληλότητα και ανικανότητα των πολιτικών ανθρώπων. Μιλάμε για ανθρώπους που δουλεύουν για άλλους εργοδότες...

Η διδασκαλία διακυβέρνησης κράτους δεν θα δημιουργούσε μόνο τίς προϋποθέσεις για να εκπαιδευτούν οι εν δυνάμει κυβερνήτες μας. Θα λειτουργούσε και σαν αφυπνιστικό μάθημα για το υπνηλόν της ψυχής του Έθνους μας. Τα παιδιά  θα άρχιζαν να σκέφτονται, να προβληματίζονται, να υποψιάζονται.

Δύσκολο μάθημα θα είναι η διακυβέρνηση κράτους γιατί δύσκολοι είμαστε και εμείς οι Έλληνες. Όλη η προσωπικότητα του ανθρώπου φαίνεται όταν ασκεί την εξουσία. Μαγνητική τομογραφία θα πρέπει να κάνουν οι υποψήφιοι κυβερνήτες. Οι διδάσκαλοι θα  είναι και ιατροί ταυτόχρονα, να διαγνώνουν «παθήσεις» και να χορηγούν «θεραπείες». Οι άνθρωποι που θα διδάσκονται θα είναι σε νεαρή ηλικία, και αυτό δίνει περισσότερες πιθανότητες να προλάβουν τις «ασθένειες» που θα διεκώλυαν το κυβερνητικό τους έργο, με κορυφαία αυτήν της προδοσίας. Η ασθένεια προδοσία δεν φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού πάντοτε. Δεν φαίνεται και από την αρχή πάντοτε. Μπορεί ένας κυβερνήτης να είναι κάτι σαν τον Δόκτωρ Τζέκυλ και Μίστερ Χάϋντ, στην αρχή να μας δείξει ένα καλό πρόσωπο και αργότερα ένα κακό. Κάτι όμως θα μπορούσε να δει το «μικροσκόπιο» ενός έμπειρου δασκάλου, να προλάβουμε άλλες τέτοιες καταστάσεις.

Οι νέοι  χρειάζονται βοήθεια στο θέμα που ακούει στο όνομα ΕΥΘΥΝΗ.  Η ευθυνοφοβία αλλά και ανευθυνότητα που διακατέχει μικρούς και μεγάλους στίς μέρες μας, είναι αλλεργικής μορφής, και αν κάνεις και αναδρομή προς τα πίσω βρίσκεις την  αδιαφορία και την απάθεια. Άραγε αυτά τα στοιχεία, που δεν υπάρχουν ως φυσικές καταβολές σε όλους τους ανθρώπους, μπορούν να διδαχθούν; Έως ένα βαθμό ναι. Το υπόλοιπο όμως θα το δώσει

ο μαθητευόμενος αν θέλει αυτός και όσο θέλει. Όταν μιλάς για αρετές δεν μπορείς να τίς «φυτέψεις» στον άνθρωπο και να εγγυηθείς ότι θα τις εξασκήσει. Ο ψυχικός κόσμος των παιδιών είναι όντως εύφορο έδαφος για «φύτεμα» αρετών και δεξιοτήτων με άγρυπνη όμως την μέριμνα εκ μέρους των διδασκάλων τους. Δεν είναι εύκολο το να ενεργεί ένας άνθρωπος διπλωματικά. Εξαιρετικά δύσκολο είναι ένας κυβερνήτης να παίρνει τις ευθύνες του πολιτικού του προγράμματος, ακόμα και αυτές των συνεργατών του, όταν γίνονται λάθη. Η ανάληψη ευθύνης συνδυάζεται και με την ανάληψη ρίσκου κάποιες φορές. Όταν ο άρχοντας θα κληθεί να παίξει το τελευταίο του χαρτί για να κερδίσει ή χάσει μία υπόθεση. Άλλο να πάρει ένα ρίσκο αναγκαστικά και άλλο να είναι ριψοκίνδυνος εκ πεποιθήσεως.

Δεν πρέπει να ξεχάσουν οι δάσκαλοι να πουν στους νέους ότι το τέλος του προδότη είναι το αυτό σε κάθε γωνιά της γής. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπου υπάρχει ανοχή εκ μέρους του λαού, το τέλος καθυστερεί. Σε άλλες, όταν ο λαός είναι σε εγρήγορση, το τέλος επέρχεται ταχέως.  Να νοιώσουν οι μαθητές τι σημαίνει να προδίδει ο κυβερνήτης την πατρίδα του. Να δοθούν όρια και σημεία από πού φαίνεται ότι κάποιος, που ορκίστηκε να υπηρετήσει την πατρίδα του, βάζει νερό στο κρασί του.

Ακούμε τον τελευταίο καιρό σε τηλεοπτικά κανάλια καταξιωμένους δημοσιογράφους και ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων να κάνουν έκκληση να βρεθεί άνθρωπος να κυβερνήσει τον τόπο μας. Ακόμα και αν είναι αυτός εκτός κομματικών χώρων είπαν. Αυτή η κατάσταση θα επιδεινωθεί. Σε λίγο θα το δούμε σε  αγγελία στη Χρυσή Ευκαιρία: Ζητείται άνδρας να κυβερνήσει την Ελλάδα. Παρακαλώ αποστείλλατε τα βιογραφικά σας.

Θα κλείσω το άρθρο αυτό θέτοντας ένα θέμα που απασχολεί τον σκεπτόμενο κόσμο διεθνώς: Διακυβέρνηση και προσωπική ζωή σχετίζονται μεταξύ τους; Θα επιδράσει δηλαδή στην πολιτική του πορεία αν ένας κυβερνήτης που φαίνεται ότι κάνει καλά τη δουλειά του, έχει αγάπη στο τζόγο, δεν θεωρεί πρόβλημα τις εξωσυζυγικές σχέσεις ή πιστεύει ότι η ομοφυλοφυλία είναι μία φυσιολογική κατάσταση; Αν θελήσει να νομιμοποιήσει τη χρήση ναρκωτικών ουσιών από τους πολίτες αυτό θα αυξήσει τους ναρκομανείς; Για πόσο καιρό θα κρατήσει τη ζωή του κρυφή; Αν του αρέσει να πηγαίνει με κοινές γυναίκες αυτό θα αυξήσει την πορνεία; Ένας ξένος δημοσιογράφος έθεσε το θέμα σε διεθνές ειδησεογραφικό περιοδικό: η προκλητική προσωπική ζωή κυβερνητικού προσώπου της πατρίδος του τον προβληματίζει πολύ και μαζί και πολλούς συμπατριώτες του. Σε ελληνικό περιοδικό αλλοδαποί πολίτες που ζουν στην Ελλάδα, είπαν ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην χώρα τους, κυρίως η τηλεόραση, «χρωματίσθηκαν» από την προσωπικότητα και ζωή του ηγεμόνος τους και ντρέπονται γι’αυτό. Και σε άλλα κράτη συμβαίνει, τα ενδιαφέροντα αλλάζουν μόνο: για παράδειγμα αν ένα ή περισσότερα κυβερνητικά πρόσωπα ξοδεύουν ανεξέλεγκτα στην προσωπική τους ζωή, αυτό δεν θα βγει και δημοσίως; Εκτός του γεγονότος ότι δεν θα τους φτάνουν τα δικά τους χρήματα και ενδέχεται να «βάλουν χέρι» στο δημόσιο ταμείο, δεν θα επιδράσει η σπατάλη στην πολιτική τους;  Συμπέρασμα: η  προσωπική ζωή του άρχοντα επηρεάζει την διακυβέρνηση του κράτους του. Τώρα αν ο λαός «κάνει τα στραβά μάτια» σε αυτήν την πραγματικότητα, ισχυριζόμενος ότι αφού κάνει καλά όλα τ’άλλα ο άρχοντας και έχει και τις τσέπες μας γεμάτες, άς παραβλέψουμε  τα προσωπικά του, έχει και αυτό την εξήγηση του: «κατά τους άρχοντες και οι αρχόμενοι».

Καταλαβαίνετε τώρα συμπολίτες μου από πού πρέπει ν’αρχίσει ο δάσκαλος τη δουλειά του...

Μαρία Μπουρνάζου

IAK r

Το βιβλίο που αφιερώθηκε στη Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

Η Πολιτική είναι Ποιμαντική

Αφιερώνεται στούς πνευματικούς αγωνιστές που επιστρατεύθηκαν στην πρωτόγνωρη -για τις προδιαγραφές και τα Πιστεύω της- Πολιτικής Παράταξης «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» και διακονούν σαν ιερό το πολιτικό τους χρέος, με αυτάπαρνηση, ανιδιοτέλεια και με πολλές και πολυποίκιλες προσωπικές και οικογενειακές θυσίες, παίρνοντας τη σκυτάλη απο τον Μάρτυρα Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και εμπνεόμενοι απο τις Αρχές και τα βιώματα που αποταμιεύθηκαν σ'αυτό το βιβλίο.


Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ζωή και το έργο του Μαρτυρικού Κυβερνήτου Ιωάννου Α. Καποδίστρια, πατήστε εδώ.