ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Περί Εθνικιστικής υστερίας

Μεγάλος θόρυβος, όπως είναι γνωστό, έχει ξεσπάσει από τον Σεπτέμβριο όταν το νέο βιβλίο Ιστορίας που απευθύνεται στους μαθητές της ΣΤ΄ Δημοτικού εισήχθη στα σχολεία. Συνεχίζονται από τότε οι δημοσιεύσεις άρθρων και επιστολών, τόσο των επικριτών του βιβλίου, όσο και των υποστηρικτών του.

Το αν το βιβλίο είναι αυτό που πραγματικά χρειάζονται τα Ελληνόπουλα σαν σχολικό βοήθημα Ιστορίας αποτελεί σαφώς ένα επιτακτικό ερώτημα. Θεωρώ ότι ο κάθε ενδιαφερόμενος – και όλοι οι Έλληνες πολίτες οφείλουν να είναι ενδιαφερόμενοι – θα πρέπει να διαβάσει το βιβλίο – αν όχι ολόκληρο τουλάχιστον σημαντικά αποσπάσματα από αυτό – για να μπορέσει να έχει άποψη. Ας σημειωθεί εδώ ότι ολόκληρο το βιβλίο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.

Θα ήθελα όμως να σταθώ σ’ ένα άλλο πολύ σημαντικό γεγονός που με αφορμή τη δημόσια αντιπαράθεση για το σχολικό αυτό βιβλίο έρχεται πάλι στην επιφάνεια. Έχω την αίσθηση ως Έλλην πολίτης, ζώντας στην πόλη της Άμφισσας από το 1985 ότι ο λαός μας, οι συμπολίτες γύρω μου αγαπάμε την πατρίδα μας. (Δεν είναι του παρόντος η αναφορά στο πόσο «σωστά» την αγαπάμε με βάση λ.χ. την οικολογική μας συμπεριφορά· αλλά ας είναι).Υπάρχει όμως μία ξεκάθαρη τάση από αρθρογράφους του Αθηναϊκού Τύπου που ανήκουν κυρίως στην «ανανεωτική – εκσυγχρονιστική Αριστερά» – όπως διακηρύττουν – ή την νεοφιλελεύθερη Δεξιά που αμφισβητεί αυτή την ιδιαίτερη σχέση με την πατρίδα μας, που άλλωστε όλα τα έθνη του κόσμου βιώνουν αντίστοιχα. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς την άκρως «δημοκρατική» άποψη των προηγούμενων κοντυλοφόρων που «τσουβαλιάζουν» στο ίδιο εθνικιστικό τσουβάλι όσους τολμούν να διαφωνούν με την νέο-ταξική αντίληψη περί της ανάγκης διάλυσης των εθνικών ταυτοτήτων;

Με αφορμή λοιπόν το νέο σχολικό εγχειρίδιο είδαμε να επικρίνονται οι Ακαδημαϊκοί – ας σημειώσουμε ότι η Ακαδημία Αθηνών είναι το ανώτερο πνευματικό ίδρυμα της χώρας –, ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας Χ. Σαρτζετάκης – ο άνθρωπος που απεκάλυψε τους δολοφόνους του Γρηγόρη Λαμπράκη, άσχετα αν το Λαμπράκειο Ίδρυμα περί άλλα τυρβάζει –, η Ιερά Σύνοδος της εκκλησίας της Ελλάδας, ο Μίκης Θεοδωράκης, βουλευτές από διάφορες πτέρυγες του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πρώην υπουργοί, όλα τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου, σχεδόν όλα τα ποντιακά και μικρασιατικά σωματεία και πολλοί άλλοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών.

Σύμφωνα με τους αρθρογράφους αυτούς, (που μάλλον δεν είναι τόσο αφελείς που να μην καταλαβαίνουν) αλλά και τους αντίστοιχους πολιτικούς υπερασπιστές τους, όλοι οι προαναφερόμενοι είναι εθνικιστές. Ας δούμε όμως τι είναι εθνικισμός (με τη βοήθεια της νέας εγκυκλοπαίδειας Πάπυρος Larousse Britannica): «Είναι η πεποίθηση εκείνων που υποστηρίζουν ότι η πίστη στο κράτος τους είναι σημαντικότερη από εκείνη προς διεθνείς αρχές…». Ποιοί άραγε από τους ανωτέρω ανθρώπους έχουν τέτοια άποψη; Ή πολύ περισσότερο ποιοι ασπάζονται την μισαλλοδοξία η οποία είναι άμεσο αποτέλεσμα της εθνικιστικής σκέψης; Νομίζω κανένας.

Είναι τελικά δύσκολο σ’ αυτόν τον τόπο ν’ αγαπάς την πατρίδα σου. Η «γκεμπελική» μέθοδος των κουλτουριάρηδων «δημοκρατών» κοντυλοφόρων – πες, πες κάτι θα μείνει – έχει αφήσει τα αποτελέσματά της στην κοινωνία μας. Η προκρούστεια λογική τους, κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι σου. Η ρετσινιά του εθνικιστή είναι έτοιμη.

Τα αυτονόητα σε τούτη τη χώρα δεν είναι δυστυχώς πολλές φορές αυτονόητα. Ο αγνός πατριωτισμός, ο πατριωτισμός των προγόνων μας, από τον Λεωνίδα και τους Μαραθωνομάχους μέχρι τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και από αυτόν των ηρώων του 1821 (σε λίγο θα είναι άγνωστοι οι περισσότεροι στα Ελληνόπαιδα βάσει του νέου σχολικού βιβλίου) μέχρι το έπος του1940 και της Εθνικής Αντίστασης, αυτή η καθαρή άδολη ελληνικότητα «πρέπει» να απαγορεύεται στην σύγχρονη εποχή.

Πως άραγε θα χαρακτηρίσουν αυτοί οι «προοδευτικοί»τον Άρη Βελουχιώτη αν διαβάσουν όσα περί ελληνικής φυλής και διαχρονικής ελληνικότητας είπε στον περίφημο λόγο του στη Λαμία; Ας διαβάσουν τις δηλώσεις – για να έρθουμε στις μέρες μας – ενός από τους υποψήφιους για την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας: «…Χρειαζόμαστε ανασύσταση του έθνους …» και λίγο μετά «Μπορείς να μιλάς για έθνος χωρίς να είσαι εθνικιστής». Φυσικά δεν αναφέρομαι στον Λε Πεν.

Ευτυχώς όμως, παρά τις προσπάθειες των όποιων στρατευμένων δήθεν προοδευτικών, ο ελληνικός λαός ακολουθεί τη βιωματική παράδοση των προγόνων του. Ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα ψηφίζει ο καθένας, ας αντισταθούμε στον νέο εκβαρβαρισμό και με σκαλοπάτι την πραγματική ιστορία και τις παραδόσεις μας ας καλλιεργήσουμε έναν σύγχρονο πολιτισμό από παλιές ρίζες.

Μιχάλης Ηλιάδης

Copyright (©) 2008-2015 Πολιτική Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» - All Rights Reserved.[Όροι χρήσης]

Top Desktop version